امروزه تعداد قابل توجهی از بیماران، بخصوص بیمارانی که از طرق معمول و طب رایج  نسبت به درمان بیماری­شان ناامید می­شوند به شیوه­های درمانی طب مکمل و طب حاشیه روی می­آورند و وقت و هزینه قابل توجهی را برای دستیابی به درمان از طرق نامتعارف صرف می­کنند از این رو یکی از سوالاتی که در زمینه درمان، در دیدگاه درمان هماهنگ یا دینامیکی مطرح است این است که آيا مراجعه به درمانگران رشته‏هاي پزشكي حاشيه و يا انرژي درمانگران كار اشتباهي است؟

در پاسخ به این سوال با تعالیمی مواجه می­شویم که در آنها نه چنین روشهایی به طور کامل مردود اعلام می­شود و نه صد در صد عامل شفا و درمان تلقی می­گردد اما هشداری که در این دیدگاه وجود دارد با توجه به شرایط درمانگر و بیمار تقریبا صدایی از زنگ خطر را طنین انداز می­کند در دیدگاه درمان هماهنگ گفته شده:

  بر فرض اينكه مدعيان چنين روش‏هايي در كار خود ماهر و بر كار خود مسلط باشند، مي‏توان كار آنها را گاهي و براي برخي از بيماري‏ها، تا حدي مؤثر دانست. اگر انتخاب روش، هماهنگ با بيمار باشد، اين تأثيرگذاري به حداكثر خود مي‏رسد. لكن اگر اين شيوه‏ها هماهنگ نباشد، كه انتخاب هماهنگ آن نيازمند هوشمندي بالايي است، و اگر تهي از نور و شفاي الهي و خالي از حضور شفادهنده خداوند باشد، اثر آنها جدي و عميق نيست زيرا شفاي حقيقي، در نور خدا و حضور الهي است و شفادهنده حقيقي خداست كه از طريق روح و كلمه خود عمل مي‏كند.. ممكن است شخصي ظاهراً با روشي غير الهي درمان شود اما حتي اگر بظاهر هم درمان شود، شفا نمي‏يابد. درمان او قطعي و هميشگي و كامل نيست. روش‏هاي تك بعدي و زاويه‏اي غالباً بيماري را درمان نمی کند بلكه آن را تبديل يا جابجا مي‏كنند. در جايي بيماري را سركوب مي‏كنند، اما همان بيماري با متعلقاتي جديد، از جاي ديگري سر در مي‏آورد. و غالباً قوي‏تر و پيچيده‏تر از گذشته. عمدتاً بيماري را موقتا غيرفعال مي‏كنند و آن را به حاشيه‏اي از جسم و روان مي‏رانند، اما بيرون نمي‏رانند. و گاهي آن را مثل فنر، فشرده مي‏كنند چنان فشرده كه اگر باز شود، ضربه آن سخت‏تر از گذشته خواهد بود...

با توجه به آنچه گفته شد یک درمانگر خود باید از ویژگی­های شاخصی چون هوشمندی بالا برخوردار باشد و شرایط بیمار و نوع بیماری را به خوبی بشناسد و مطابق آن شرایط روش درمانی مناسب و هماهنگ را انتخاب نماید. علاوه بر این اگر در روشهای درمانی  طب حاشیه، به حضور شفا بخش الهی تکیه نشود حتی اگر به ظاهر هم علام بیماری رفع گردد، آن درمان و شفا، کامل نیست و در واقع بیماری به نوعی به بخش­های دیگری از روان یا جسم فرافکنی می­شود و امکان بازگشت آن حتی در شرایطی سخت­تر و علائمی شدت یافته­تر انتظار می­رود. بنابراین به نظر می رسد که اتخاذ روشهای درمانی طب حاشیه نیاز به دانایی و آگاهی خاصی همراه با توکل به حضور زنده خداوند دارد تا بتواند به عنوان راهی درمانی و تا حدی موثر مورد استفاده قرار گیرد.

بر گرفته از درمان هماهنگ و دینامیکی از تعالیم ا . م

شرح و تفسیر ماندانا میم